De melkveehouderij staat voor grote uitdagingen. Meer eigen eiwit, minder ammoniak- en methaanemissies en bijdragen aan meer biodiversiteit krijgen meer aandacht. Tegelijkertijd is het voor melkveehouders ook een uitdaging om maximaal bij te dragen aan de energietransitie, door niet alleen duurzame energie te produceren, maar ook energiediensten te leveren die bijdragen aan netstabiliteit.
Gras geforceerd drogen tot hooi zorgt, ten opzichte van gras inkuilen, voor het verlagen van verliezen van droge stof (10-15%) en het voorkomen van VEM-verlies (10-30%). Ofwel hooi maken in plaats van kuil zorgt met hetzelfde gras voor meer ruwvoer van een betere kwaliteit. De bestendigheid van het eiwit neemt toe, de DVE waarde is hoger en de OEB-waarde is lager. Waardoor er minder krachtvoer aankoop nodig is om eenzelfde melkproductie te realiseren.
Als dit geforceerd drogen plaatsvindt met groene stroom (liefst zelf opgewekt) zorgt het ook voor een lagere CO2 voetprint per kg melk en een hoger percentage eiwit van eigen land. En bij zorgvuldig voeren kan het ook nog bijdragen aan een lagere NH3 emissie per ha.